بچه که بودم آرزو داشتم یه نویسنده بزرگ بشم. یه نویسنده ای که با قلمش واقعیت ها رو تصویر می کرد. یادمه اولین بار سرزنگ انشای سال سوم ابتدایی استعدادم رو نشون دادم. موضوع انشامون در مورد کربلا بود و امام حسین (ع). باید سرکلاس هم می نوشتیمش. منم هر چیزی که تا اون زمان از عاشورا و کربلاییا شنیده بودم نوشتم. دست آخر وقتی خوندمش معلم مون خانم «گرزبر» داشت گریه می کرد و عجیب بود که گاهی هم می خندید! اون موقع نفهمیدم استعداد داشتن یعنی همین که من داشتم و دارم! پس پیگیرش هم نشدم. البته بر حسب علاقه ام مطالعه زیاد می کردم یا زیاد خاطراتمو می نوشتم. در مورد هر چیزی اظهار نظر می کردم. از ایران و ایرانی جماعت گرفته تا خاصیت نمک توی نمکدون! زبون تند و تیزی هم داشتم. اونقدری که گاهی سرسبز بر باد می داد! همیشه کمد و کتابخونه ام پر بود از مجله و دست نوشته. بزرگتر که شدم هنوزم دلم می خواست یه نویسنده بزرگ بشم. یه نویسنده با قوه تخیل گسترده! عاشق شخصیت جودی آبوت بابالنگ دراز بودم و آنشرلی رویای سبز. سعی می کردم مثل اونا باشم. خیلی از وقتا جلوی آینه وایمیستادم و ادای اونا رو درمیاوردم. غافل از اینکه خودم برای خودم سبکی داشتم. تا اینکه تصمیم گرفتم روزنامه نگار بشم. حس هیجان و ملموس بودن و تنوعش ارضام می کرد. به یکی از مجلات نامه زدم و اعلام همکاری کردم. اونا هم پذیرفتن اما به شرط ارایه ی نمونه کار عالی. منم که اعتماد به نفسم سر پر بود قبول کردم. بعد از اون من شدم یه نیمچه روزنامه نگار ۱۵ ساله! نمی دونید چه حس قشنگیه وقتی که حرفات بی کم و کاست توی نشریه چاپ  بشه. هی انتقاد کنی و به کسی برنخوره! هی پیشنهاد کنی البته اینجا رو استثنا هی ترتیب اثر ندن!!! (به قول نویسنده های بزرگ) بدین ترتیب روزام می گذشت و به لحظه ی شکستن یکی از شاخ های  معروف زندگی - کنکور- نزدیک می شدم! به عشق روزنامه نگاری شدم رتبه ۲۹ کنکور آزاد و رتبه ۲۳۴۵ کنکور سراسری. خلاصه که نمردیم و دانشگاه هم رفتیم و این یونورسیتی رو از نزدیک لمس کردیم. چه لمس کردنی! اوایل خیلی خوب و هیجان انگیز. درس می خوندم و همزمان توی یه خبرگزاری معروف و یه روزنامه محلی کار می کردم. یکی درمیون درس کار درس کار. به جایی رسیدم که مطالبم از طرف ۲ تا مجله مورد در خواست قرار گرفت. اما یه دفعه ناغافلی نمی دونم چی شد البته شاید همون قضیه ی دگرگونی عاطفی و احساسی حاصل شده بود(!) که از این یکی درمیون زندگیم یعنی درس و کار خسته شده بودم. به هر جون کندنی بود دانشگاه رو تموم کردم و دنبال کار گشتم. یه کار به جز روزنامه نگاری . . .